Czym jest hemoglobina glikowana?
Krążący we krwi cukier łączy się z białkami, z których zbudowany jest organizm. Proces ten nazywa się nieenzymatyczną glikacją białek; powoduje on zmianę właściwości białka. Reakcja zachodzi „nieenzymatycznie”, czyli bez udziału dodatkowych cząsteczek, tzw. enzymów. Jednym z białek, które podlega glikacji, jest hemoglobina wchodząca w skład krwinki czerwonej. Hemoglobina łączy się z tlenem i rozprowadza go po całym organizmie. W obecności glukozy zachodzi proces glikacji i cząsteczka hemoglobiny zostaje na stałe związana z cukrem, tworząc hemoglobinę glikowaną. Krwinki czerwone żyją 120 dni, a więc oznaczając hemoglobinę glikowaną, oceniamy średni poziom cukru we krwi z okresu 3 miesięcy.
Hemoglobina glikowana (HbA1c) jest podstawowym wskaźnikiem długofalowego wyrównania cukrzycy. Wzrost stężenia hemoglobiny glikowanej wiąże się ze wzrostem ryzyka wystąpienia późnych powikłań cukrzycy (rys. 9).
Wartość HbA1c > 7% świadczy o zwiększaniu się ryzyka powikłań późnych i należy poprawić wyrównanie metaboliczne.